Są takie noce, że już bardzo chcę. Nastę.pnego dnia, kolejnego etapu wyścigu po główną nagrodę życia. Takie noce, jak ta, kiedy wiem, że zupełnie sobie na tę nagrodę nie zasłużyłam.

A jednak rozdzieram ciemność, by ją szybciej przebiec, by już znowu zobaczyć to dziwne parkowe rozwidlenie, żeby znów nadrobić kawałek w drodze do szkoły tylko po to, aby ujrzeć mgłę, kiedy jeszcze nie opadła. Żeby poczuć, jak pachną poranne drzewa. Żeby niebo znów wyglądało jak z obrazu Moneta, żeby już nie trzeba było czekać.

Bo czekanie, to jest ta kwestia życia, której się wciąż nie nauczyłam. W której się gubię i nie wychodzi mi żadna próba, nawet ta generalna. Gnam na oślep jak oszalała, zamiast zgasić lampkę i pójść spać. Szarpię się i miotam zupełnie niepotrzebnie. Jakbym zapomniała, że po nocy zawsze przychodzi dzień.

I że cokolwiek się nie dzieje, można się zastrzelić banałem. Jak październikiem. W łeb.